Ik was al gewaarschuwd: ‘Ze zijn opdringerig en willen alleen maar verkopen.’ Samen met mijn zoontje Mees van vier jaar oud loop ik door een Egyptisch dorpje. Kleine, kleurrijke winkels, waar het ruikt naar sterke kruiden en voor iedere winkel staat of zit een man. Die ons inderdaad toeroept dat hij toch ècht de mooiste spullen heeft, dat we echt wat moeten kopen. Hoewel ze wel op afstand blijven voel ik me een beetje ongemakkelijk. Ik kijk naar de lange straat en haal diep adem. Dit gaat nog een lange wandeling worden met al die verkopers. Ik glimlach naar ze en zeg dat ik misschien een volgende keer hun winkel kom bekijken. ‘Kaike kaike, nie kopen.’ schreeuwt er een me na.

Halverwege de straat zit een verkoper op de stoep van zijn winkel. Hij staat op en geeft me een hand. ‘Welcome. My name is Mo. Are you here for the first time?’. We raken in gesprek over zijn werk, waar hij woont en over het plaatsje waar we zijn. Hij heeft meteen aandacht voor Mees, die druk trappen op en neer rent. ‘Be careful!’ roept hij naar Mees waarna hij de kleine man een high five geeft voordat we verder lopen. 

De volgende dag wandelen Mees en ik weer door de winkelstraat. En wéér dezelfde opmerkingen door dezelfde verkopers. ‘Kom wat kopen, Nederland!’ Halverwege de straat rent Mees ineens naar iemand toe. Het is de Mo, waarmee ik gisteren stond te praten en waarvan hij een high five kreeg. Mees rent naar hem toe met uitgestrekt armpje ‘ high five!’. Ze lachen allebei hard en Mo nodigt me uit voor thee. Ik wil eigenlijk weigeren, maar hij is zo in de weer met de kleine, dat ik toch twijfel. ‘I am not asking to buy anything, I just want you to have tea.’ Natuurlijk wil hij wel verkopen, maar hij neemt echt de tijd en ja, we drinken thee. We praten over zijn gezin, de maanden dat hij in dit dorp werkt en wanneer hij weer terugreist naar zijn familie. Hij vraag wat mijn plannen zijn en ik vertel hem dat ik Mees ga leren snorkelen en een boottocht ga maken. Zodra de thee op is zegt Mo ‘Have a nice day, enjoy your boattrip and I’ll see you later.’

Een dag voor vertrek wandel ik opnieuw door de winkelstraat. De verkopers staan nu niet voor hun eigen winkel, maar in groepjes bij elkaar en roepen iets over hun mooie spullen van goede kwaliteit. Ik wil nog wat souvenirs kopen, maar dan moet ik eerst langs een groepje mannen lopen die alleen maar hard roepen. Ik besluit naar Mo te gaan. Maar hij zit niet voor zijn winkel. Ik wacht twee minuten en daar komt een grote glimlach te voorschijn. ‘Welcome back, how was your boattrip? What can I do for you?’ Ik vertel hem enthousiast over alle mooie vissen die we hebben gezien en daarna heb ik in zijn shop één keer al mijn souvenirs en cadeautjes gekocht. De schreeuwende verkopers keken me verbaasd aan toen ik met meerdere tassen naar buiten liep.

In de politiek zie ik dit ook regelmatig gebeuren. In verkiezingstijd (maar ook daarbuiten), wordt er door hard te schreeuwen gevraagd om aandacht en om iemands’ stem. Maar is dat nou effectief? De groepjes mannen (te vergelijken met canvassende groepjes politici in gekleurde jassen) zorgden eerder voor afstand dan verbinding. Ik voelde me ongemakkeiijk. Terwijl Mo echt de tijd nam. Ja natuurlijk wil hij ook verkopen, maar hij koos voor een heel andere aanpak. Geen geschreeuw. Wel echt luisteren, onthouden wat ik had gezocht en oprechte aandacht voor mijn kleine man. Hij had geen haast met verkopen, maar heeft uiteindelijk ook zijn doel bereikt. 

Hoe doe jij dat in de politiek? Schreeuw jij (online of live) ook om aandacht? Of richt je je aandacht echt op de persoon die je tegenover je hebt? En wat is voor jou het verschil in aanpak?
Ik ben heel benieuwd …..

Sanneke Nulkes
Politiek Consultant & Marketing Strateeg

Zichtbaar als bestuurder of (lokaal) politicus? Succesvol zijn in de politiek? Volg het Politiek Succes Programma http://www.politieksucces.nl of mail op sanneke@politieksucces.nl